Home
Index
Updates 2ev
Updates 1ev
Pianostudio/Lessen
Peter van Korlaar
Pianoinstituut
10e F.Liszt Concours
Franz Liszt Concours
Lisztjubconcert 2011
Franz Liszt Kring
Liszt in Zaltbommel
Liszt aan de Waal
Componisten
Concerten-recensies
Symfonisch Concert
Orgelconcerten
Philh Zuid-Nederland
Rachmaninoff19-01-14
Gen. Rep. 24-01-2014
Beethoven afgestoft
Het Brabants Orkest
Solorecitals
Korenconcerten
Brab Dagblad 2015
Brab. Dagblad 2014
Brab. Dagblad 2013
Brab.  Dagblad 2012
CD besprekingen
14e KbdP Den Bosch 1
13e KbdP Den Bosch
Guldenberg Klassiek
12e KbdP Den Bosch
Vught Klassiek 2017
Vught Klassiek 2016
Vught Klassiek 2015
Vught Klassiek 2014
11e KbdP Den Bosch
10e KbdP Den Bosch
9e KbdP Den Bosch
8e KbdP Finale 2011
7e KbdP Finale 2010
7e KbdP Olga Kozlova
5e KbdP 2008
Huisconcerten
Gastenboek
Links
Sitemap
 

Alexander Gavrylyuk roept  Rachmaninoff’s geest op

                   met magisch en briljant pianospel….  

 

door: Peter van Korlaar

 

 

Alexander Gavrylyuk (off. persfoto)

  

 

Philharmonie ZuidNederland o.l.v. Mark Wigglesworth

Alexander Gavrylyuk, piano

Werken van Rachmaninoff

Zondagmiddag 19 januari 2014

Muziekcentrum Eindhoven

 

 

De grote zaal van het Muziekcentrum in Eindhoven is nagenoeg tot op de laatste stoel bezet.

Het publiek zit  in afwachting van de solist en de dirigent. De Philharmonie ZuidNederland is in grote getale opgekomen en vult bijna het gehele podium. Er heerst een gezellige sfeer, men roezemoest wat over het komende programma, de laatste instrumenten worden gestemd.

 

Plotseling is daar de kwiek voorstappende Pianist Alexander Gavrylyuk (1984 - Charkov)  

met in zijn kielzog Dirigent Mark Wiggelsworth (1989 - Sussex)  

De tengere blonde pianist maakt een diepe buiging en zet zich voor de grote geopende vleugel. Het orkest wacht op die allereerste inzet door de pianist. En dan gebeurt het! Je ziet hoe Alexander Gavrylyuk zijn vingers kromt,  zijn schouders wat omhoogtrekt en daar zijn dan opeens die reeks magische akkoorden, die zo kenmerkend zijn voor dit pianoconcert. Reeds bij de eerste inzet, door Rachmaninoff zelf pp genoteerd, lijkt het of er een geheimzinnige siddering door de zaal rimpelt, de atmosfeer lijkt plotseling van een andere, hogere orde…

Die betoverende allereerste acht maten, hij speelt ze ongekend helder, ieder volgend akkoord met meer volume en vervolgens met een grote stuwing en een machtig crescendo naar het eind van deze eerste frase, daar waar het orkest de bekende larmoyante melodie in c-mineur zal gaan inzetten. En als de strijkers dan ook daadwerkelijk de eerste vier maten van het thema hebben gespeeld, weet je het zeker, dit wordt een ‘legendarische uitvoering’ waar nog lang over zal worden nagepraat. Mark Wiggelsworth geeft met mooie golvende bewegingen het orkest alle ruimte, en die golfbeweging is hoorbaar maar vooral ook zichtbaar in het gehele orkest.

 

De strijkersklank van de Philharmonie, is prachtig, en lijkt op die sonore warme klank waar de Russische orkesten patent op schijnen te hebben. Gavrylyuk neemt alle tijd om mooie frases neer te zetten, de man straalt een intense spanning uit met zijn gekromde vingers en zijn wat typische hoge rug. In deel II geeft hij alle ruimte aan de houtblazers, die dankbaar gebruik maken om mooie fluit - en klarinetsoli neer te zetten, dat is nog eens musiceren op het scherp van de snede. Aan het eind van het 2e deel krijgen we dan nog die verrukkelijke cadens waar Gavrylyuk laat horen dat hij echt een begenadigd pianist is. In deel III stijgt de musiceervreugde naar een hoogtepunt. Gavrylyuk is een waar poëet achter de vleugel, waar nodig laat hij de muziek vrijuit stromen, gevolgd door Wiggelsworth die hem nauwgezet en met grote precisie toch alle ruimte geeft.

 

Dezelfde transparante orkestklank die al tijdens het 1e deel hoorbaar was zet zich nu via het 2e deel ook door naar het 3e deel. Alhoewel het orkest nu een groot volume gaat produceren heb je nergens het gevoel dat zij (het orkest) de pianist gaan overvleugelen. En opeens is daar toch nog plotseling het werkelijk spectaculaire slot, waar de spanning nu tot een kookpunt wordt gebracht en het tempo nog wat opgevoerd wordt. Het zinderende slotakkoord  is daar; met een machtige armzwaai laat Gavrylyuk de vleugel los, en in dezelfde synchroon lopende beweging zwaait ook Mark Wiggelsworth het einde af. Het stormachtige applaus barst al in het nog naklinkende slotakkoord los, en zal nog minutenlang aanhouden. De pianist betrekt dankbaar de houtblazers bij zijn succes. En na deze schitterende ontlading van samengebalde energie speelt Gavrylyuk dan nog een toegift, geen virtuoos hoogstandje met nog meer Rachmaninoff,  maar een dromerige en zeer intiem gespeelde Träumerei uit de Kinderszenen van Robert Schumann wordt ons deel.

 

Er zijn van die uitvoeringen van dit veel gespeelde concert waar je al bijna na de eerste maten het predicaat ‘legendarisch’ op kunt plakken en dit was er nu zo een!

In het prachtig verzorgde interview, gepubliceerd in De Klank, dat Eric Schoones de pianist afnam lezen we meer over hem. Het bevestigt onze intuïtie dat we hier met een grote, maar vooral eerlijke persoonlijkheid te maken hebben. Gavrylyuk is volgens eigen zeggen ‘op zoek naar de artistieke waarheid’. ‘Ik probeer als ik speel mijn ego achter me te laten, mijn eigen identiteit te ondekken. Je voelt een eenheid met het publiek en met het orkest, dat is iets magisch, de lucht lijkt gevuld met een speciale energie.  Alleen muziek is in staat om mensen, hoe verschillend ze ook zijn, op die manier te verenigen’. De woorden van deze toppianist zijn me uit het hart gegrepen, ik las ze pas nadat ik mijn bovenstaande impressie aan het papier had toevertrouwd.

 

Na de pauze speelde de Philharmonie ZuidNederland nog de niet zo vaak uitgevoerde 2e Symfonie van Rachmaninoff. Alhoewel de lengte van deze symfonie, ruim 65 minuten, niet gering is, werd ook hier weer een gedenkwaardige uitvoering onder leiding van Mark Wiggelsworth neergezet. Het publiek zou zich geen moment vervelen. Met de zijn inmiddels kenmerkende golvende armbewegingen gaf Wiggelsworth het orkest alle ruimte voor grootse en meeslepende Russische lyriek en dramatiek. Tussen de trage, maar hartstochtelijk voortgolvende melodieën die ons een groots en weids Russisch landschap suggereren is er nog ruimte voor een mooie solo van de althobo. In deel II (Allegro molto) zijn reeds die dansante motiefjes hoorbaar die Rachmaninoff later in zijn Symfonische dansen op. 45 zou gebruiken, zijn allerlaatste werk. In deel III, een adagio, worden we weer herinnerd aan het langzame 2e deel van zijn 2e Pianoconcert.  Een explosieve eruptie van klank kondigde het einde van het 4e deel aan en direct daarna ook hier weer een minutenlange en staande ovatie voor dirigent Mark Wiggelsworth. De bloemen werden zeer terecht, meteen door hem in de armen van de 1e klarinettist geworpen. Dit concert maakte deel uit van een aan Rachmaninoff gewijde componistendag, die, helaas voor ons, daags voor dit concert, alleen in Maastricht werd georganiseerd. Ter gelegenheid van deze Rachmaninoffdag schreef Olga de Kort-Koulikova nog een goed gedocumenteerd speciaal programmaboekje dat ook in Eindhoven op de balie lag. 

Philharmonie ZuidNederland mag weer een historische uitvoering bijschrijven in zijn toch nog prille bestaan. Van harte gefeliciteerd!

 

 © Alle teksten: Peter van Korlaar (20-1-2014)


Bekijk de Video op You Tube met het 3e deel van Rachmaninoff's 2nd Concerto in c-minor

 

 

 

 

 

 

Stichting Pianoinstituut | pianoinstituut@planet.nl

UA-37785092-1